Archive for August, 2013

August 31, 2013

How does prayer influence destiny? – Answers by Swami Viditatmananda

Destiny is like the river that is flowing and my free will is like the boat.

Answers by Swami Viditatmananda of Arsha Vidya Gurukulam

Question: Does prayer always go along with devotion?

Answer: When I pray to the Lord, I accept in my mind that the Lord is all-powerful and merciful. He can give me what I need and is kind enough to give it to me. I cannot pray if I don’t have this kind of trust. I cannot perform a prayer unless I am convinced that my prayer is going to be answered, or at least going to be heard, with a sympathetic ear. I do not want to say something to deaf ears! If God does not listen to me at all, then I do not want to pray to him. So when I perform the prayer, I know that He listens and cares. There is at least that understanding or acceptance on my part! This is devotion. This kind of śraddha or trust is involved in prayer.

Question: How does prayer influence destiny?

Answer: Prayer is an expression of free will. The human being has been given free will and, therefore, the capacity to perform a deliberate action, which is what we call purushārtha. Purushartha means a deliberate action that is performed, using free will. Then there is destiny, prārabdha. There are many forces in life, which are not in my control. My own action, however, is in my control. In every situation, there are two factors, prārabdha and purushārtha or destiny and free will.

In explaining this, a certain example is sometimes given. Let us say that I have a boat and it is floating in the river. Destiny is like the river that is flowing and my free will is like the boat. I have a certain freedom with reference to my own sail with which I can guide my boat whichever way I wish, even as the river is flowing. Similarly, there is a flow of destiny in life, but I do have a limited amount of freedom to navigate my boat to my destination. In life, there are many things and situations that are not under our control. How we respond to each situation is something that is within our control. This is where free will, purushārtha or self-effort, comes in.

Prayer is an expression of my free will. Although there is destiny, with the help of my prayer, I can bring about some change in my destiny. If my destiny is very strong, I may not be able to change it significantly, but if my destiny is weak, I can change it. So prayer can definitely influence destiny. In praying, we are performing a deliberate action that we call puNya, meaning that we are worshiping the Lord and thus creating a positive influence. The positive influence created by prayer can counteract any negative influence that may be in my destiny. In that sense, I can bring about some change in the effect of destiny. How much change, however, will depend upon how powerful my destiny is and how powerful my prayers are. But any positive thing that I do will definitely counteract something negative, which may be there in my destiny.

Posted by AVG Sevak

August 19, 2013

AvaniAvittam/Upakarma – Importance – Kanchi Mahaswami & Others

Namaste , Some useful information about Avani Avittam /Upakarma/ Sraavana Purnima


Avani Avittam Importance By Kanchi Mahaperiyava


This is the right name for it; not ‘Aavaniyavattam’. Though this is the right name, it does not convey the right meaning. We should call it ‘Aavani Purnima’; nay, even this is incorrect. We should in fact call it ‘Sraavana Purnima’.

Followers of Aapasthambha sutra should perform a karma called ‘Upakarma’ on the day of Purnima in the lunar month of Sraavana, if there are no blemishes on that day. Sraavana Purnima generally is found to occur on the day of Avittam star in the solar month of Aavani.

Hence that day is referred to as Aavani Avittam, further twisted in spoken parlance to ‘Aavaniyavattam’.

This same Upakarma should be performed by Rigvedis on the day of Sravana (Tiruvonam) star in the lunar month of Sraavana and by Samavedis on the day of Hastha star in the lunar month of Bhadrapada, which comes next to Sraavana.

What is the purpose of Upakarma?
The purpose of performing any karma will be known if we note the Sankalpa uttered by the Upadhyaya during that karma. When he utters Sankalpa, we should ask him for the meaning of the Sankalpa. Only then he will at least show interest in learning the meaning himself. Rigvedis’ sankalpa is as follows:
“Adhitanam chandasam ayatayamatvaya adhyayana viryavattartham”

Import of this: That which is not ‘yatayamam’ is ‘ayatayamam’. What is ‘yatayamam’? Even in Bhagavadgita, we come across “Yatayamam gatarasam puti paryushitam cha yat”. One yamam means three hours. Food loses its efficacy after three hours after cooking. Based on this, the term ‘yatayamam’ is used to denote objects which have become useless with time. For food it is three hours; similarly various materials have different limiting times upto which they are useful. If these time limits are crossed, their efficacy diminishes.

Same with Vedas. After Upanayanam, study of Vedas commences on the first Aavani Avittam day. Utsarjana karma is done in the following Pushya (Thai) month, study of Vedas is halted and in the next six months, as much as possible of the six Vedangas, viz. Siksha, Vyakarana, Chandas, Niruktam, Jyotisham and Kalpasutram is studied.

Then in the Sraavana month of the following year, on the day of Upakarma, Upakarma is performed and study of Veda mantras is commenced again. This karma of starting study of Vedas is known as Upakarma. Only if Upakarma is performed in this manner, will the meagre store of Veda mantra with us have power. If not, it will become ‘yatayama’ like the food described in Bhagavadgita.

If at least the Gayatri mantra which is with us is to have power, we must perform the karma of Upakarma without mistakes in mantra and with understanding of meaning. Only because Upakarma is not performed with sincerity, some karmas done these days become useless owing to loss of power of mantras. Hence Upakarma should certainly be performed.

If we are to commence uttering a mantra, it will bear fruit only if we worship the Rishis and Devatas who gave us that mantra at the beginning and receive their blessings. Their power of Tapas (austerity) will accrue to us through that mantra. There are three ways of worshipping them. One is invoking them in an object (kurcha of darbha, purna kumbha, lemon, betelnut fruit or lump of clay) and worshipping them with sixteen specified upacharas.

The second method is doing ‘Tarpanam’ with water for those Rishis. The third method, more powerful than the previous two, is to perform ‘Homam’ in Agnimukham for them.

Hence during Aavani Avittam, we should arrange for an additional Upadhyaya to explain to Grihasthas during the progress of Homam the Rishi or Devata for whom oblations are being given in Agni by the main Upadhyaya.

More important action required:

On a Sunday prior to Aavani Avittam Grihasthas should assemble in a place and learn as far as possible from knowledgeable Upadhyayas the Upakarma procedures properly and completely with meaning and intent; on the day of Upakarma, they should observe those procedures without forgetting the meaning.


Translated by: P R Kannan, Navi Mumbai

கல்வித் திட்டத்தில் கால அளவைகள்

கல்வித் திட்டத்தில் ஒவ்வொரு வருஷத்தையும் இரண்டு டெர்ம்களாகப் பிரித்திருந்தார்கள். முதல் டெர்ம் சுமார் ஐந்து மாஸம் கொண்டது. இரண்டாவது டெர்ம் சுமார் ஏழு மாஸ காலம். முதல் டெர்முக்கு ‘உபாகர்மம்’ என்றும் இரண்டாவது டெர்முக்கு ‘உத்ஸர்ஜனம்’ அல்லது ‘உத்ஸாகம்’ என்றும் பெயர்.

உபாகர்மம் என்றவுடன் சில பேருக்காவது ‘ஆவணியாவட்டம்’ – அதவாது வருஷா வருஷம் புதுப்பூணூல் போட்டுக் கொள்ளும் நாள் – என்று நினைவுக்கு வரலாம்.

இது ரிக் வேதிகளுக்கு ச்ராவண மாஸத்தில் ச்ரவண நக்ஷத்ரம் வரும் நாள். ச்ராவண மாஸம் என்பது ஆடி அமாவாஸ்யையிலிருந்து ஆவணி அமாவாஸ்யை வரையுள்ள காலம். ச்ராவணி என்பதன் திரிபுதான் ஆவணி.

யஜுர் வேதிகளுக்கு உபாகர்மம் என்பது ச்ராவண மாஸப் பௌர்ணமியன்றாகும்

ரிக் வேதிகள் ச்ரவண நக்ஷத்ரத்தை வைத்து நாளை நிர்ணயிக்கிறார்கள். யஜுர் வேதிகள் பௌர்ணமித் திதியை வைத்து நிர்ணயம் செய்கிறார்கள்.

மிகவும் பூர்வ காலத்தில் ச்ராவண மாஸப் பூர்ணிமை தப்பாமல் ச்ரவண நக்ஷத்ரத்தன்றேதான் வந்து கொண்டிருந்தது, அதனால்தான் அந்த மாஸத்துக்கே அப்படிப் பேர். தப்பாமல் ச்ரவண நக்ஷத்ரமும் பௌர்ணமியும் ஒன்றாகவே இருந்த காலத்தில் அந்த நாளில்தான் ரிக் வேதிகள் யஜுர்வேதிகள் ஆகிய இருவரும் உபாகர்ம டெர்மை ஆரம்பித்தார்கள். அப்புறம் க்ரஹக் கோளாறில் அம்மாஸப் பௌர்ணமியன்று ச்ரவண நக்ஷத்ரத்துக்கு அடுத்ததான அவிட்டம் வந்தபோதும் யஜுர் வேதிகள் பெனர்ணமித் திதியிலேயே உபாகர்மாவை வைத்துக் கொண்டார்கள். தர்ம சாஸ்த்ரங்களில் குறிப்பாக ‘ச்ராவண பூர்ணிமையில் உபாகர்மம் செய்யவேண்டும்’ என்றே சொல்லியிருப்பதால் (பூர்ணிமைத்) திதியை யஜுர் வேதிகள் முக்யமாக எடுத்துக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. அதனால் அவிட்டத்தில் அந்தப் பூர்ணிமை வந்தாலும் அன்றைக்கே உபாகர்மா செய்தார்கள்.

இதுதான் “ஆவணி அவிட்டம்” – அதாவது “ஆவணியாவட்டம்” என்று நாம் சொல்வது.

ரிக்வேதிகள் இப்போதும் திதியைப் பார்க்காமல் சரவண நக்ஷத்திரத்திலேயே உபாகர்மாவை “ச்ராவணம்” என்றே சொல்வது இதனால்தான். இப்படியாக, ரிக்வேதிகளுடைய உபாகர்மாவுக்கு அவிட்ட ஸம்பந்தமேயில்லை. ஆனாலும் தக்ஷிணத்தில் யஜுர்வேதிகளே பெரும்பாலாராயிருப்பதால் அவர்கள் கொடுத்த “ஆவணியாவட்ட”ப் பெயரையே ரிக் வேதிகளும் தங்களுடைய உபாகர்மாவுக்கும் சொல்கிறார்கள்.

இப்போதும் சில வருஷங்களில் ச்ராவண மாஸப் பௌர்ணமி ச்ரவண நக்ஷத்ரத்திலேயே வருகிறது. அப்போது ரிக் வேதிகள் யஜுர்வேதிகள் ஆகிய இரண்டு பேருக்கும் ஒரே நாளில் உபாகர்மா வருகிறது.

ஸாமவேதிகள் இதற்கு ஒரு மாஸம் தள்ளி (ஆவணி அமாவாஸ்யையிலிருந்து புரட்டாசி அமாவாஸ்யை வரையுள்ள ஒரு மாத காலமாகிய) பாத்ரபத மாஸத்தில் ஹஸ்த நக்ஷத்ரத்தில் உபாகர்மா செய்கிறார்கள். அநேகமாக அது பிள்ளையார் சதுர்ததியாகவோ அல்லது அதற்கு ஒரு நாள் முன்னே பின்னேயோ இருக்கும். ஹஸ்தமும் பஞ்சமியும் ஒன்று சேர்ந்திருந்தால் விசேஷமென்று சாஸ்த்ரங்களிலிருந்து தெரிகிறது. ச்ராவண மாஸ்ப்பூர்ணிமையும் ச்ரவணமும் தப்பாமல் சேர்ந்தே வந்த அக்காலத்து பாத்ரபதமாஸத்தில் ஹஸ்தம் பஞ்மியிலேயே வந்திருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. தற்போது அது அநேகமாகப் பிள்ளையார் சதுர்த்தியன்றோ, அல்லது அதற்கு முதல் தினமான த்ரிதீயையாகவோ வருகிறது.

உபாகர்மம் என்பதே இப்போது பல பேருக்குத் தெரியாத வார்த்தை. (தாங்கள் என்ன வேதம் என்பதுகூட அநேகம் பேருக்குத் தெரியாமலிருக்கலாம்) தெரிந்தவர்களில் பெரும்பாலாரும் அது பழைய பூணூல் சிக்குப்பிடித்து அழுக்காவி விட்டதே என்று புதும் பூணூல் மாற்றிக் கொள்கிற ஒரு நாள் என்றுதான் நினைக்கிறார்கள். உண்மையில் பூணூல் மாற்றிக்கொள்வதென்பது உபாகர்மாவிலே ஒரு சின்ன அங்கம்தான்.

உபாகர்மா என்பது அந்த ஒரு நாளோடு போகாமல் அடுத்த ஐந்தாறு மாஸங்களான ஒரு டெர்முக்கு ஆரம்ப நாளாக இருப்பதாகும்.

இந்த முதல் டெர்மில் மூலமான வேதத்தை மட்டும ஆசார்யர் கற்றுக் கொடுத்துச் சிஷ்யர்கள் சொல்லிக் கொள்வார்கள். அதாவது ‘ச்ருதி’ என்றே சொல்லப்படுவனவான தேவதஸம்ஹிதை, ப்ராஹ்மணம், ஆரண்யகம், உபநிஷத்துக்கள் ஆகியவற்றில் பாடம் நடக்குமூ. புஷ்யமாஸம் என்கிற நம் தை பிறக்கும்வரையில் இந்தப் பாடம் தொடரும். (புஷ்யத்துக்குத் ‘தைஷம்’ என்றும் பெயர் உண்டு. ‘தைஷம்’தான் ‘தை’ ஆயிற்று.)

அப்போது ‘உத்ஸர்ஜனம்’ என்கிற கர்மாவைச் செய்து ச்ருதி பாடத்தை முடிப்பார்கள். புஷ்யமாஸம் பூர்ணிமையிலாவது அதற்கு முன்வரும் ரோஹிணியிலாவது உத்ஸர்ஜனகர்மா செய்யவேண்டும். ஸாமகர்கள் (அதாவது ஸாமவேதிகள்) புரட்டாசியில்தான் உபாகர்மம் செய்வதால், அத்யயன டெர்ம் ஐந்து மாஸமோ அல்லது குறைந்த பக்ஷம் நாலரை மாஸமோ இருக்கவேண்டும் என்ற விதிப்படி, அவர்கள் மாக பூர்ணிமையில் உத்ஸர்ஜனம் செய்யவேண்டும். தை அமாவாஸ்யைக்குப் பதினைந்து நாட்கள் கழித்துவரும் பௌர்ணமியே மாக பூர்ணிமை.

உத்ஸர்ஜனம் என்றாலும் விஸர்ஜனம் என்றுதான் அர்த்தம் – அதாவது “விட்டு விடுவது”. வேத அத்யயன – அத்யாபனங்களை ஒரு கட்டத்தில் விட்டுவிடுவதற்காகச் செய்யும் வைதிக கர்மா உத்ஸர்ஜனம். மறுபடி ஏழு மாஸம் கழித்து அடுத்த “ஆவணியாட்ட”த்தில், விட்ட கட்டத்திலிருந்து வேத பாடத்தைத் தொடங்கவேண்டும். ‘உபக்ரமணம், என்றால் தொடங்குவது என்று அர்த்தம், அதனால்தான் அன்று செய்கிற கர்மாவுக்கு ‘உபாகர்மா’ என்று பெயர்.

வேதத்தில் புதுப்பாடங்கள் இல்லாத இந்த ஏழு மாஸந்தான் இரண்டாவது “டெர்ம்”. இதில் வேதாங்கம் எனப்படும் வேதத்தின் ஆறு அங்கங்களான் சி¬க்ஷ, வ்யாகரணம், சந்தஸ், நிருக்தம், ஜ்யோதிஷம், கல்பம் ஆகியவற்றில் பாடம் நடத்துவார்கள். ஏனைய எல்லா வித்யைகளைக் கற்றுக் கொடுப்பதும் இந்த டெர்மில்தான். உபாகர்மாவுக்கான நாள் வந்தவுடன் இதை நிறுத்திவிட்டு, வேத பாடங்களுக்குப் போவார்கள். அதை உத்ஸர்ஜனம் பண்ணினவுடன் மறுபடி இந்த வேதாங்கங்களிலும் காவ்யம் முதலான இதர வித்யைகளிலும் விட்ட இடத்திலிருந்து ஆரம்பிப்பார்கள், இந்த உத்ஸர்ஜனம்தான் வடக்கே “ஸரஸ்வதி பூஜா” என்று சொல்லும் வஸந்த பஞ்சமி.

தற்போது “ஆவணியாவட்டம்” என்று பண்ணுவதில் போளியும் வடையும்தான் முக்யமாயிருக்கின்றன. ஒரு டெர்ம் முழுதும் கற்க வேண்டிய வேத பாடங்களில் ஆரம்ப ஸ¨க்தத்தை மட்டும் உபாகர்மாவன்று வாத்யார் சொல்ல, மற்றவர்கள் தப்பும் தவறுமாகத் திருப்பிச் சொல்லி விடுகிறார்கள். அதுமட்டுமில்லை. ‘விட்டு விடும்’ உத்ஸர்ஜன கர்மாவையும் அன்றே பண்ணி (இப்படி ஒன்று வாத்யார் பண்ணி வைப்பதாகக்கூடப் பல பேருக்குத் தெரிவதில்லை) , வேதாங்கங்களிலும் ஒவ்வொன்றில் ஒவ்வொரு ஸ¨த்ரத்தை மாத்ரம், வாத்யார் சொல்வதைத் திரும்பவும் உளறிக் கொட்டிவிட்டு முடிப்பதாக ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஒரேயடியாக இந்த ஆவணியாவட்டத்துக்கே ‘உத்ஸர்ஜனம்’ செய்யாமல் எதனாலோ விட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். வடை, போளிக்காக இருக்கலாம் இப்படி நாமே நம்மைப் பரிஹஸித்துக் கொள்ளும்படியான துர்த்திசையில் இருக்கிறோம்.



Excellent upanyaasam in Tamil rendered by Nannilam Sri Rajagopala Ghanapatigal (Editor of Vaithikasri magazine) on the importance of Avani Avittam & Gayatri Japam at Nanganallur, Chennai on 18th August, 2013.

August 18, 2013

The Great Hindu Tradition – Excellent source of Information on our Dharma.

Book: The Great Hindu Tradition

Book: The Great Hindu Tradition

Contact the author at or mobile: 9444380973

Buy the book  here from Amazon. Price of the book Rs. 200/-.

August 14, 2013

Benefit of chanting manthras – Swami Viditatmananda Of Arsha Vidya Gurukulam



Is there any difference between doing japa by chanting a Sanskrit mantra, and doing it in our own language? Is it true that you need to recite specific mantras for specific purposes? Even if you don’t know the meaning of the mantra, you are supposed to get the benefit by reciting it. How does that work?

Answer: Let us understand the purpose of doing japa. Japa means reciting the names of the Lord or a mantra of the Lord. So, one aspect of japa is the repeating of a given name in remembering the Lord. The idea is that when I remember the Lord, the remembrance is meant to invoke the devotee in me and evoke a spirit of devotion, bhāvanā, in me. This is the second aspect of japa. This is very important. If I find that instead of chanting a Sanskrit mantra, chanting a mantra in my own language invokes devotion in me, I would consider it to be better. A mantra is not for its own sake; it is meant to invoke devotion. It is the spirit of devotion that ultimately heals or purifies my mind.

It is true that in itself, a Sanskrit mantra also has an effect. This is why we are told to repeat the Vedic mantras even if we do not understand their meaning. Any mantra, recited properly, exerts a positive influence upon us. Thus, when we recite a simple, “Rama, Rama, Rama” or any other name of the Lord, it does have an influence upon us.

This is because when we utter a word or even a sound, the air originates from our navel or the region of the heart, slowly travels upwards, strikes our skull, comes down through the various regions and ultimately emerges from our lips. Whenever we utter a name this process takes place, impacting even the skull. This is the reason why the names or mantras, which are prescribed by the scriptures or our teachers, have a positive effect that influences our personality, when we recite them.

If you do not know the meaning of the mantra, it is a good idea to chant the Sanskrit mantra with the proper intonations. But knowing the meaning is always better than not knowing the meaning. A mantra that creates a feeling of devotion in me would be more effective than a mantra that does not. But, to answer the question, reciting a mantra in the Sanskrit language definitely has an effect because it does influence one’s

personality. Sometimes we hear priests chanting Vedic mantras and you can feel the effect.

They say that by reciting the Vedic mantras, you get brahmavarchas. This is the spiritual glow, which you can see in some people because they have been chanting the Vedic mantras for many years with devotion and commitment. The very vibrations that those mantras create have an impact upon our body and then our mind. Thus, a mantra has an effect independent of whether or not we understand the meaning of what it is that we recite, but an understanding of it will evoke a spirit of devotion in us. To that extent, whatever is chanted in that spirit of devotion is definitely more effective than chanting without devotion.

Posted by AVG Sevak


Hari Ramasubbu